Homepage van Floris
Onze poes Siep
En onze poes Noffel
-Floris en Leonie-
Zomaar wat verzinsels:
Als
ik klein was
Met een puntmuts
En een baard al aan mijn kaak
Dan was ik een kaboutertje
En zag men mij niet vaak
Terwijl
zijn resten het begeven
Verpletterd worden door de steen
Danst de molenaar op zijn wieken
Om de hele wereld heen
De
echo
Daar begreep hij niets van
Ook niet
Toen hij harder kon lopen dan het geluid
Met
zuigende kracht gedreven
Zoekt steeds dit lieve leven
Na daling uit vervlogen vlucht
Verlossing
In een diepe zucht
Zo
gauw de bomen breken gaan
En straten barsten open
Dooft opeens het licht der maan
En zet een hond het op een lopen
Zo gauw het water stijgen gaat
En huizen tot slechts stof vervallen
Zie ik hoe grauwe damp neerslaat
En stenen uit de hemel vallen
Haast ongrijpbaar in de angst
Daalt naast mij een Engel neer
Zij blijft van iedereen het langst
En daarna is er niemand meer
Gevallen
staat hij
Gewekt slaapt hij
In stilte praat hij
Levend gaat hij
Dood
Als
zij
De deur
Dichtdoet
Loopt hij
Gaat hij
Zitten
Zij kijkt
De tuin
De vogels
Druppels
Op
Het wit
Vingers strelen
Even
De vensterbank
Wat
is dat toch
Dat steeds beweegt
Wat is toch altijd in het donker
Kruipend langs plinten
Door hoeken en gaten
Nooit door zichzelf met rust gelaten
Klikhier voor
bladzijde twee